De onzichtbare moederkracht van een Huiskat
In een dorp vlakbij Eindhoven slaat het noodlot toe voor een kat. Een harde aanrijding op een drukke hoofdweg lanceert haar lichaam vier meter door de lucht. Ondanks de enorme klap dwingt de overlevingsdrang haar om tientallen meters ver weg te kruipen. Een behulpzame buurtbewoner houdt de wacht bij een beschutte, dikke struik in een van de aangrenzende tuinen. De kat bevindt zich in het midden van een strak gesnoeide, vierkante struik van twee bij twee meter. Rondom staan dichte struiken die een natuurlijke vesting vormen. Haar achterpoten slepen pijnlijk achter haar aan, maar de paniek geeft haar een onvoorspelbare kracht.
In het nauw gedreven kan een kat blinde sprongen maken. De dreiging dat zij opnieuw de drukke weg op schiet is groot. Woorden van geruststelling klinken zacht tussen de bladeren door: "Als het moet, ren dan straks maar direct de veilige weg terug naar huis op." De kat reageert met een doordringende blik vanonder de grote bladeren. Het wekt de schijn dat de boodschap landt.
Zij keert telkens terug naar de exacte plek van de aanrijding. Terwijl de helpers een tactisch vangplan bespreken met een extra vangnet, schiet zij plotseling onder de struik vandaan. De drang om over te steken is groot. Een snelle reactie blokkeert haar weg richting het asfalt, waardoor zij in paniek de andere kant op vlucht. Zij rent recht in de armen van de meegereisde ambulancecollega. Met behulp van dikke handhandschoenen en een grote handdoek wordt zij direct in de transportmand geplaatst. De reis naar de dichtstbijzijnde dierenarts begint. Op de achterbank klinkt bewondering voor de succesvolle vangst van wat een wilde zwerfkat lijkt te zijn. Maar onder de angst schuilt een huiskat met intense, verborgen pijn.
Bij de dierenkliniek opent de klep van de bovenlader op de behandeltafel. Nog voordat de overdracht naar de dwangkooi plaatsvindt, springt de kat met een indrukwekkende kracht halverwege de mand uit. Haar wilde reactie wekt direct de aanname bij de dierenarts dat het om een onhandelbare zwerfkat gaat. Het gesprek verschuift in een oogwenk naar een kille, medische conclusie: een gebroken achterlijf bij een wilde kat leidt tot euthanasie. Er ontstaat een energetische blokkade in de behandelkamer.
Op dat moment spreekt een loepzuivere, innerlijke intuïtie. Het gevoel is glashelder: dit is absoluut geen wilde kat. De krachtige overtuiging snijdt door de sombere sfeer van de kamer heen en onderbreekt het proces. Een duidelijke en nuchtere eis volgt om de normale procedure te starten. De kat verdient een eerlijke kans met een professioneel onderzoek en röntgenfoto's. Het dier wordt onder narcose gebracht voor medische helderheid.
De röntgenfoto’s tonen een medisch wonder: er zijn geen botbreuken zichtbaar. Wel vermoedt de arts een kneuzing of defect in de wervelkolom, wat de slepende achterpoot verklaart. Pas wanneer de dierenarts haar buik nauwkeurig onderzoekt, onthult zich de ware reden van haar felle overlevingsdrang. Vijf opgezette tepels sieren haar buik. Zij is een actieve moederpoes. Ergens in de buurt moeten vijf kittens van zo'n drie tot vier weken oud op haar wachten. Ondanks de duidelijke diagnose weigert de arts in eerste instantie om pijnstilling mee te geven, overtuigd dat een 'wilde kat' geen pijn voelt. Op het medische dossier verschijnen in grote letters de woorden: WILDE KAT. De ambulanceploeg noteert daar direct een corrigerende waarheid onder: vermoedelijk tamme poes, louter vluchtgedrag door extreme angst.
Met de slapende moederpoes nog onder narcose in de transportmand begint de terugreis richting het asiel. Onderweg start een cruciaal telefoongesprek met een specialist in de opvang van moederpoezen. Zij stelt direct een essentiële vraag: "In welke richting keek de poes precies toen zij onder de bosjes lag?" Het antwoord luidt dat haar blik strak gericht was op de grote, luxe villa’s aan de overkant van de drukke hoofdweg, omringd door naaldbomen en dichte bossen. De specialist bevestigt het vermoeden: een gewonde moederpoes blijft met haar hele wezen kijken naar de exacte plek waar haar hongerige kittens zich bevinden. Zij zet haar eigen leven op het spel voor hun welzijn.
De melding gaat direct door naar de vinder ter plaatse. Een buurt-app wordt geactiveerd. Een grote groep betrokken buurtgenoten en vrijwilligers start in de avonduren een gecoördineerde zoektocht. Zelfs een gespecialiseerd kattenteam voor straatkatten sluit zich aan om de bossen rondom de villa's uit te kammen.
Ondertussen arriveert de ambulance bij het asiel. Moederpoes krijgt een rustige, warme plek in een hok om rustig te ontwaken. De leidinggevende van het asiel reageert geschokt op het ontbreken van medicatie en dient de kat direct de noodzakelijke pijnstilling toe. Pas drie uur later ontwaakt Moederpoes volledig uit haar diepe narcose. De intense paniek in haar ogen maakt plaats voor een diepe, trillende alertheid. Zij ligt stil te trappelen, haar gedachten onmiskenbaar bij haar verloren kroost. Een stroom van goede wensen en hoop begeleidt haar in de stilte van het asiel. De helpers moeten het loslaten; de natuur en het universum zijn nu aan zet.
Twee dagen later, tijdens een volgende dienst, verschijnt er een verlossend bericht op de ambulance-app. Een foto toont vijf kerngezonde, levendige kittens van ongeveer 3,5 week oud. De vrijwilligers hebben hen na twee avonden intensief zoeken diep in de wijk gevonden. Een blik op de foto onthult een nog veel groter wonder: die kittens liggen niet alleen in een mandje. Zij liggen heerlijk warm en veilig weggedrukt tegen hun eigen, vertrouwde moeder aan. Het asiel heeft hen succesvol herenigd. De aanwezigheid van haar kinderen activeert een wonderbaarlijke, innerlijke geneeskracht. Binnen een week is Moederpoes volledig hersteld van haar verlammingsverschijnselen.
Een week na de wonderbaarlijke hereniging brengt een nieuwe dienst nog meer goed nieuws. De zogenaamd wilde kat blijkt een buitengewoon tamme, zachtaardige poes te zijn. Samen met haar complete gezin verhuist zij naar een warm en zorgzaam gastgezin. Alle goede dingen komen in drieën. Twee maanden later bereikt het uiteindelijke succesverhaal zijn absolute bestemming. Elk kitten vindt een liefdevol nieuw thuis. Moederpoes hoeft de reis niet alleen voort te zetten. Samen met het kitten waar zij de allersterkste energetische band mee heeft, verhuist zij naar een warm en permanent gouden mandje. Haar grenzeloze liefde en onwrikbare moederinstinct hebben de cirkel van harmonie en bescherming volledig gesloten.
Een Wonderlijk Verhaal: Moederpoes grenzeloze liefde voor haar kittens
Dit wonderlijk verhaal speelt zich af inmiddels enkele jaren geleden. Er was een kat aangereden in een dorp vlakbij Eindhoven. Het zou ongeveer vijftien minuten rijden zijn (dierenambulance). Meneer die het heeft zien gebeuren zou bij de kat blijven en op ons wachten. Bij aankomst bleek het een drukke hoofdweg te zijn met aan beide kanten grote villa woningen. De kat bevond zich onder een beschutte dikke struik in een van de tuinen. Dit werd een moeilijke klus. De kat kon nog lopen alhoewel sleepte met een van zijn achterpoten. Het gevaar zat het hem erin dat een kat in het nauw rare sprongen kan maken, en wij dus alles behalve wilden dat hij in blinde paniek terug de weg op schoot. De struik was gesnoeid in de vorm van een vierkant, ongeveer twee bij twee meter. En er om heen stonden andere struiken waar hij ook naar toe kon gaan. De kat bevond zich in het midden van het vierkant. Ik zei (wat ik van collegas had vernomen)dat als het moet en we hem niet kunnen vangen, zo'n beestje vaak nog doet wat het moet doen. Hij vlot de weg terug naar huis zou kunnen lopen om zich thuis gewond te melden. De kat keek me ondertussen vanachter grote bladeren aan. Heb ik dit goed gezegd beestje?
Opvallend keek hij weer naar dezelfde weg, waar hij zojuist door een auto was aangereden. Meneer zei dat hij zag dat de kat vier meter door de lucht werd geslingerd. Het was een zeer harde klap geweest. Wonderbaarlijk dat de kat nog tientallen meters kon wegkruipen in de bosjes. Ik met mijn collega bespraken een plan van aanpak en snel ging ik een extra vangnet halen. In die ene oogwenk dat ik me omdraaide, schoot de kat uit het bosje, en leek alsof hij de drukke weg opnieuw wou oversteken. Omdat ik dit niet lieten gebeuren/de richting versperde, rende hij in paniek de andere richting in over de stoep regelrecht in de armen van mijn collega. Hij had vanghandschoenen aan, veiligheidsbril op en stond al klaar met een grote handdoek die hij over de kat heen gooide. De kat ging flink te keer en het leek even of hij alsnog zou ontsnappen. Snel het reismandje in. We hebben meneer bedankt. En waren al op weg naar de dichtsbijzijnde dierenarts. Onderweg in de ambulance liet mijn collega me trots weten dat hij een 'echte wilde' (tnr) kat had gevangen mét de hand! Ja dat was zeker knap gedaan. Ik zei alleen dat het geen wilde kat was maar een huiskat in paniek. Die waarschijnlijk veel pijn leed.
Bij de dierenarts aangekomen, mochten we de reismand met de kat op de behandeltafel neerzetten. We gaven door aan de dierenarts dat zij wel rekening moest houden dat de kat niet de makkelijkste was. Zogezegd deed zij de klep opeb van de bovenlader(transportmand), en voordat zij kon reageren was de kat al half uit de mand gesprongen. Zij zou een dwangkooi pakken. En met moeite werd de kat overgezet. "Dit is wel een hele hele wilde kat!", zei de dierenarts. Mijn collega zei daarop dat hij het ook echt een wilde kat vond. De dierenarts zei zuchtend zonder enig onderzoek: " en zijn achterkantje doet het niet?! Ja wat kan ik hiermee? Niet veel hè? Als hij zo wild(tnr) is.." En toen hield haar gesprek op. In andere woorden: euthanasie. Dit gesprek ging wel een heel verkeerde kant op. Ze maakten al aanstalten richting het laadje, en om te voorkomen dat ze zo de euthanasie spuit in handen nam, onderbrak ik dit proces. Ik stond op scherp. Soms moet je echt voor het dier opkomen. Daar stond ik voor. Ik antwoorde nuchter dat het GEEN wilde kat was. De kracht die hierbij bij mij naar boven kwam was puur intuïtie. Ik zei vervolgens: doen wat je normaal ook doet bij elke kat. Nakijken, röntgen foto maken?
Het beestje werd uiteindelijk onder narcose gebracht. Ze bleek een poesje, vrouwelijk. En toen de dierenarts haar buikje goed bekeek, zag zij vijf opgezette tepels. Ze had dus ook nog 5 kittens van rond de 3 a 4 weken oud ergens rondlopen. Dat kon de dierenarts opmaken uit de grote van de tepels. Ze was een moederpoes! De dierenarts voelde (ipv röntgenfoto) met de hand en er waren wonderbaarlijk geen breuken, maar mogelijk was er iets defect in het wervelkolom of ander systeem, maar dat zou je pas kunnen merken na een paar dagen of het was anders goed. (Oa als de ontlasting goed was en ze haar slepende achterpoot weer ging gebruiken na hokrust). Op de vraag of de poes misschien zoals gebruikelijk in zo'n situatie bij je kat/hond pijnstilling moest krijgen, werd geantwoord dat de dierenarts niet wist of ze echt pijn had. En het dus niet nodig vond. Ze schreef haar diagnose op met daarbij grote letters: WILDE KAT!! Ik heb daar later in de dierenambulance weer onder geschreven: vermoedelijk tamme poes, alleen vluchtgedrag, niet vals. Dus het poesje mocht meteen mee ter observatie naar het asiel. Het was nog te risicovol om het beestje meteen weer terug uit te zetten, zei de dierenarts nog. Ondanks haar kittens die mama nu misten. Dus deze moederpoes werd terwijl ze nog onder narcose was meegegeven aan ons en naar het asiel gebracht.
We kwamen opweg naar het dierenasiel precies nog langs het adres waar ze aangereden was. We hebben via de meldkamer onze collega van de opvang van moederpoezen en kittens om hulp gevraagd. Ze vroeg me naar welke richting de poes keek toen ze nog onder de bosjes lag. Ik zei ze keek de weg over. Daar lagen ook grote villa woningen in een wijk gelegen omringd door naaldbomen en bossen. Ze zei dat moederpoezen altijd, ook al zijn ze er slecht aan toe, er alles voor over hebben om hun kittens eten te geven. En die richting op kijken. Ze dus vermoedelijk haar kittens aan de andere kant van de grote weg had zitten. De vinder zette het meteen op de buurr-app en was al een groepje vrijwilligers/buurtgenoten aan het verzamelen om in de avond wanneer het rustiger werd buiten te gaan zoeken naar de kittens. Later hoorde ik ook dat er een kattenteam gespecialiseerd in straatkatten zich hadden ingezet.
Aangekomen met de dierenambulance bij het asiel. In het asiel werd moederpoes in een rustige omgeving weggelegd in een hok. Ze moest nog uit haar narcose komen. Leidinggevende van het asiel zei dat de dierenarts de kat nooit onder narcose had mogen meegeven. Ik vertelde haar daarop meteen dat de dierenarts ook geen pijnstilling had gegeven. Leidinggevende was zelf dierenarts(met de nodige certificatie)en.. je wilt nu niet de exacte woorden horen die ze zei.. maar ze is de kat zelf meteen pijnstilling gaan toedienen. We keken even samen naar de kat. Ik sprak mijn vermoeden uit dat het een tamme poes was. Voordat mijn dienst erop zat, kreeg ik nog de grote paniek mee. De kat was niet uit haar narcose gekomen en het was nu 3 uur later. De poes lag te stuiptrekken. Ik heb de kat in mijn gedachten het beste gewenst en hoopte dat in ieder geval haar kittens op tijd werden gevonden. Er ging veel door mij heen.. ik moest dit los laten! Ik kon niets meer betekenen.
Mijn hart maakte een sprongetje. Tijdens mijn dienst 2 dagen later las ik met blijdschap het bericht met foto op de app vd dierenamvulance, dat er 5 kittens na twee avonden door de wijk rondstruinen met een groep vrijwilligers/buurtgenoten, gevonden waren. Ze leefde allemaal en waren in goede gezondheid. Ze waren nog precies op tijd gered. Geschat op 3,5wkn oud. Toen ik de foto eens goed bekeek, en de tekst las, zag ik dat ze niet alleen lagen. Nee ze lagen veilig en warm tegen mama aan! Er ging veel blijdschap door mij heen. Ze waren succesvol herenigd met moederpoes. Én.. moederpoes was helemaal hersteld. En weer een week later tijdens een van mijn diensten kreeg ik het nieuws te horen: Moederpoes was tam en werd samen met haar gezinnetje /kittens in een gastgezin geplaatst. al het goede komt in drieën. En twee maanden daarna reikte mij het goede nieuws dat alle kittens een leuk huisje gekregen hadden en ook dat moederpoes samen met 1 van kittens waar ze een hele hechte band mee had, samen een gouden mandje gekregen hebbrn.